Będąc młodą mamą lekarką

W każdym z nas jest odrobina dziecka, każdy z nas pamięta swoje dzieciństwo. Znamy tradycje świąteczne, jedne lubimy mniej, drugie bardziej. Chciałabym opowiedzieć wam o moich ulubionych zwyczajach. 1. Prezenty! Tak, jako dziecko bardzo lubiłam tą część świąt. Teraz także ją lubię, ale już trochę inaczej. Jak byliśmy dziećmi, gdy wszyscy się najedli wchodziliśmy z bratem pod choinkę i czytaliśmy dla kogo są prezenty i rozdawaliśmy je. Cieszyliśmy się z prezentów. Teraz tak sano robią moje dzieci. Są szczęśliwe, podziwiają, a ja się cieszę, gdy ktoś rozpakowuje prezent ode mnie, gdy jest zadowolony z niespodzianki. 2. Pierogi, uszka! Wieczerza Wigilijna najczęściej kojarzy nam się z zastawionym stolem, a na nim różne ulubione potrawy takie jak pierogi i uszka. Odkąd pamiętam tradycyjnie zbieraliśmy się kilka godzin przed kolacją wokół stołu w jadalni i lepiliśmy uszka i pierogi. Tradycja jest do tej pory kontynuowana. Wspólna praca łączy, możemy porozmawiać, poopowiadać głupot...

Zaburzenia emocjonalne u dzieci wiążą się najczęściej z lękiem. W klasyfikacji ICD 10 wśród zaburzeń emocjonalnych wymienione są: lęk przed separacją, fobia, lęk społeczny, uogólnione zaburzenia lękowe, a także zaburzenia związane z rywalizacją w rodzeństwie i zaburzenia tożsamości. Podłoże tych problemów częściowo leży w genach i w rozwoju neuropsychologicznym. Jednak znaczącą rolę odgrywa środowisko, w którym dziecko się rozwija. U jednych większe znaczenie mają czynniki biologiczne, a u innych środowiskowe. Skupię się na tych drugich, bo na nie mamy wpływ. Czynniki środowiskowe usposabiające do rozwoju zaburzeń emocjonalnych (lękowych) - zaburzenia lękowe lub depresyjne u jednego z rodziców - więzi nie dające poczucia bezpieczeństwa w okresie niemowlęcym i dziecięcym - zaniedbywanie i wykorzystanie dziecka - sytuacje zagrożenia lub oddzielenia od ważnych osób, z którymi dziecko jest silnie związane. - rodzaj i jakość relacji rodzic-dziecko (zarówno zbyt słabe jak i zbyt mocn...

Dziecko ma prawo być na coś złe, zdenerwowane. Ma prawo wyrażać swoje emocje. Jednak są dzieci (dorośli też), które nie potrafią kontrolować swoich emocji. Często taka osoba w chwili złości, frustracji może być agresywna, a w związku z tym niebezpieczna dla otoczenia. Z takimi dziećmi często spotykam się w pracy. Nie odpowiednie podejście do takiej osoby może skutkować wybuchem agresji, dlatego trzeba trzymać się pewnych zasad w rozmowie z takim dzieckiem. O czym warto pamiętać w rozmowie z dzieckiem? - mów spokojnie, lecz stanowczo (nie wolno "spieszczać" wypowiedzi, ale nie wolno też krzyczeć) - wysłuchaj co dziecko ma do powiedzenia, jakie jest jego stanowisko - wyraź zrozumienie dla uczuć dziecka - ostrzeż o konsekwencji postępowania - wytłumacz inny sposób myślenia/postępowania, daj alternatywę, jeśli chęci dziecka nie mogą być zrealizowane. Najczęstsze błędy: - przyczepienie "łatki" dziecku i nie pozwolenie na dojście do słowa - narzucan...

TAK I na tym można by było zakończyć dzisiejszy post. Jednak chciałabym Wam pokazać jak często dzieci chorują psychicznie. Zaburzenia ze spektrum autyzmu. W latach 60 ubiegłego wieku przeprowadzono pierwsze badania dotyczące występowania autyzmu w Europie. W roku 1966 częstość występowania oceniono na 4,5: 10000. W roku 1980 badania w Europie wykazały, że częstość występowania autyzmu to 2:10000 i 4: 10000 dla psychozy dziecięcej (wg obecnych kryteriów to zaburzenie jest uznawane jako zaburzenie ze spektrum autyzmu). Najnowsze badania (po roku 1990) opierają się na klasyfikacji ICD 10 (Europa) i DSM IV (USA). W badaniu brytyjskim na temat częstości występowania zaburzeń ze spektrum autyzmu uzyskano wynik 57:10000, a w badaniu amerykańskim 67:10000. Warto zauważyć, że do tego spektrum zaliczono również dzieci  z cechami autystycznymi, zespołem Aspergera oraz te, u których występuje autyzm razem z upośledzeniem umysłowym. Częstość występowania autyzmu (a nie zaburzeń ze ...

Małe dziecko rozwija się bardzo dynamicznie. Co chwilę się coś zmienia. Wcześniej opisywałam rozwój dziecka w pierwszym roku życia. Teraz zajmę się pokrótce starszymi dziećmi. Dlaczego ten wiek? Bo jest to czas wielkich zmian, przejścia z okresu przedszkolnego do szkolnego. Bo jest to wiek moich córeczek. Średnia za miesiąc kończy 5 lat, a Starsza ma 7. Są kompletnie różne. Inaczej spostrzegają świat. Otwieram książkę i czytam, że dziecko 5 letnie to dziecko - anioł. Grzeczne, zadowolone, stabilne. Nie ma potrzeby już do ucieczki i tak gwałtownego eksplorowania świata jak młodsze dzieci. Mimo to zadaje mnóstwo pytań, chce wiedzieć wszystko. Myślenie jest konkretno-obrazowe, daleko jeszcze do myślenia abstrakcyjnego. 5 latek jest spokojny, cierpliwy. To dobry czas, aby otworzyć nowe drzwi przed dzieckiem. Ze spokojem wejdzie w nową grupę rówieśniczą, pozna nowe zasady. Rozwój motoryczny także robi duży skok. Dziecko potrafi skakać, biegać, utrzymywać równowagę.  Motoryka mała na ...

Z czym się kojarzy depresja? - smutek, obniżony nastrój, brak chęci do aktywności. Tak to są cechy charakterystyczne. Jednak rozpatrując je łatwo pomylić depresje z chandrą lub tzw. "dołem" Depresja to także bezsenność, poczucie i urojenia winy "wszystko przeze mnie",  to także omamy słuchowe mówiące o byciu złym, beznadziejnym. Jest różnica prawda? 12 latek mówi "po co mam się starać i tak nic to nie zmieni?" "Lepiej, żeby mnie było". W kontaktach z rówieśnikami zaznacza się wycofanie, ale także agresja. Dziecko siedmioletnie przestało czerpać radość z zabawy, nie ma zainteresowań, mimo, że wcześniej chciało wiele. Teraz jest drażliwe, agresywne, czasem autoagresywne. Są to sygnały alarmowe. Trzeba się przyjrzeć takiemu dziecku i skontaktować się ze specjalistą. W innej sytuacji, gdy Starsza siedmioletnia mówi "mamą jestem smutna, nie mam po co żyć" - zapala się lampka ostrzegawcza i drążę temat. Co lubisz robić? "Grać na ...

- Ty jesteś psychologiem! - Nie, będę psychiatrią. - A czym to się różni? Często uczestniczę w takiej rozmowie. Ludzie często nie widzą różnicy między tymi zawodami. Spróbuję wytłumaczyć czym zajmuje się psycholog, a czym psychiatra. Na początek warto znaleźć definicję słów na podstawie słownika języka polskiego: 1. Psycholog - specjalista w dziedzinie psychologii - pot. znawca ludzi, charakterów ludzkich 2. Psychiatra - lekarz specjalista w dziedzinie psychiatrii. Patrząc na te definicję widać na pewno jedną różnicę - psychiatra jest lekarzem. Jednak czym się różni psychiatria od psychologii? Znowu posłużymy się słownikiem języka polskiego: 1. Psychologia - nauka badająca powstawanie i przebieg procesów psychicznych i motywów ludzkich zachowań - wydział lub kierunek w szkole wyższej obejmujący studia w tym zakresie 2. Psychiatria - dział medycyny zajmujący się leczeniem zaburzeń psychicznych. W praktyce psycholog i psychiatra współpracują. Psycholog bada, analizuje...